خون دل چون جگر کند سوراخ

چون تو هستی بهشت را چکنم

که نماید در آینه تزویر

غرض نکته علیم و قدیر

چه جهنم چه جمره طباخ

دوزخ از بیم او بهشت شود

خاک بی کالبد چو خشت شود