در جحیم تو جنت آرامان

خاک بی کالبد چو خشت شود

خنده گریند عاشقان از تو

گریه خندند عارفان از تو

بی تو راضی به حورعین عامان

گر به دوزخ فرستی از در خویش

میروم نی به پای بر سر خویش