دل خود از غفلتش غلاف آرد

گر به دوزخ فرستی از در خویش

میروم نی به پای بر سر خویش

وانکه امر ترا خلاف آرد

همه را گاه و کار و بار از تو

یار مار است و مار یار از تو

نه به لاتامن از تو سیر شوم