هرکه را کوی عشق او تازه ست

که ازو عقل و جان و تن سوزند

تا که خود یار عشق خودبین است

بوته توبه از پی این است

توبه ای از کلید دروازه ست

شوق بی یار خود سرور بود

یار خود از خدای دور بود