توبه ای از کلید دروازه ست

تا که خود یار عشق خودبین است

بوته توبه از پی این است

هرکه را کوی عشق او تازه ست

شوق بی یار خود سرور بود

یار خود از خدای دور بود

شوق ذوقت به دوزخ اندازد