گر نیایی بخواندت سوی خویش

هست بر بندگان خود ستار

می دهد مر ترا به رحمت پند

به خودت می کشد به لطف کمند

به تلطف بهشت آرد پیش

زانکه هستی بدین سرای دریغ

تو گرفته ز جهل راه گریغ