با دگر کس به طبع نامیزد

بعد آن برگشایدش یک چشم

در رضا بنگرد درو نه به خشم

از سر رسم و عاده برخیزد

بزم و دست ملوک را شاید

صیدگه را بدو بیاراید

چون ریاضت نیافت وحشی ماند