سنگ خواران حکم چو سندان

خفته نالد ز گوشمال همی

پیش دیوان حکم او جز مرد

شکر سیلی حق که داند کرد

نزنند از برای جان دندان

که کند با قضای او آهی

جز فرومایه ای و گمراهی