تا نگشتی به سوی خویش گدای

بنشیند خموش بر یک جای

آتشی را همی کند تسلیم

داغ نمرود و باغ ابراهیم

نبود سوی تو خدای خدای

هدف تیر حکم او جان کن

صدف در عشقش ایمان کن