چون از نشاط نور تو کوران همی بینا شوند

کاین دولت و اقبال را باشد از ایشان ننگ ها

گر نی که کورندی چنین آخر بدیدندی چنان

آن سو هزاران جان ز مه چون اختران آونگ ها

تا از خوشی راه تو رهوار گردد لنگ ها

اما چو اندر راه تو ناگاه بیخود می شود

هر عقل زیرا رسته شد در سبزه زارت بنگ ها