کان کین زان نمایدت اوطان

تو چو عاصی تشنه در عرصات

حرف و قرآن تو ظرف و آب شمر

آب می خور به ظرف در منگر

که تموز است و مهر در سرطان

زان بماندت نهاد بی روزه

کآب سرد است و کوزه پیروزه