کز چشم من دریای خون جوشان شد از جور و جفا

چون خون نخسپد خسروا چشمم کجا خسپد مها

گر لب فروبندم کنون جانم به جوش آید درون

ور بر سرش آبی زنم بر سر زند او جوش را

معذور دارم خلق را گر منکرند از عشق ما