این وثن را خدای خود خوانده

آب کوبان باد پیمایان

این چو باده ز مغز عقل زدای

وان چو نکبا ز سر عمامه ربای

وآن شمن وار دین برافشانده

این یکی سحر آن دگر تنجیم

این یکی در امید وان در بیم