هرچه گوشش ستد زبانش داد

سفل نیل آب داد تا سر او

از نشان سفال چاکر او

مصلحت را ز بهر عالم داد

چرخ تا شد جدا ز گوهر او

هست از آنگاه باز گوهر جوی

آسمان از جمال او ز زمین