هان سیاها سپید مهره بدم

کای بلال اسب دولتم زین کن

خاک بر فرق آن کن و این کن

که شدم سیر از آدم و عالم

آدم خویش را به پرده راز

بوده ادهم جنیبت اشهب تاز

کرده بی گرم و سرد و بی تر و خشک