کی ز بهر تو آشکار و نهفت

کی توان زد ز روی زحمت و بیم

این چنین نوبتی به زیر گلیم

تا زبان زمانه او را گفت

چه کنی با نقاب عالم خس

نور رخسار تو نقاب تو بس

کافری گشته از قدوم تو دین