مست خداوندی خود کشتی گرفتی با خدا

بس مرغ پران بر هوا از دام ها فرد و جدا

می آید از قبضه قضا بر پر او تیر بلا

ای خواجه سرمستک شدی بر عاشقان خنبک زدی

بر آسمان ها برده سر وز سرنبشت او بی خبر

همیان او پرسیم و زر گوشش پر از طال بقا

از بوسه ها بر دست او وز سجده ها بر پای او