وز لورکند شاعران وز دمدمه هر ژاژخا

بر آسمان ها برده سر وز سرنبشت او بی خبر

همیان او پرسیم و زر گوشش پر از طال بقا

از بوسه ها بر دست او وز سجده ها بر پای او

باشد کرم را آفتی کان کبر آرد در فتی

از وهم بیمارش کند در چاپلوسی هر گدا

بدهد درم ها در کرم او نافریدست آن درم