بر قبای بقا طراز طراز

آنکه شب را سپید داند کرد

از تن عقل برنیارد گرد

چیست جز شرع او به خانه راز

رخ او میزبان صادق بود

زلفش اجری ده منافق بود

بود بهتر ز جمله عالم