بدل خون ز بهر سر یقین

سرو آزاد جویبار خدای

چشم دین روشن از بقایش بود

نور خورشید از آن لقایش بود

دین روان کرده در یکاد و یبین

ماه بود آن سپهر فرخنده

که خور از روی او زند خنده