بود پیوسته در عقیله و قیل

عالمی بود همچو روح فراخ

دل او را چو رای برهان کرد

چرخ را شرع تنگ میدان کرد

تاکجا تا به درد چشم عقیل

دل او عالم معانی بود

لفظ او آب زندگانی بود