او امامی ضیا گزید همی

که خرد را امام حیدر بود

مرد را چون ز پس بود خورشید

سایه پیشی کند برو جاوید

سایه زان پیش او دوید همی

آنکه خوانش همیشه با نان بود

هم دعای رسول یزدان بود