سایه زان پیش او دوید همی

مرد را چون ز پس بود خورشید

سایه پیشی کند برو جاوید

او امامی ضیا گزید همی

آنکه خوانش همیشه با نان بود

هم دعای رسول یزدان بود

او چو خورشید بود خصمش میغ