بربند لب همچون صدف مستی میا در پیش صف

وز مال و نعمت پر شود کف های کف خاران ما

باغ و گلستان ملی اشکوفه می کردند دی

زیرا که بر ریق از پگه خوردند خماران ما

تا بازآیند این طرف از غیب هشیاران ما