گفت با او ستوده میر حسین

به در انداخت زان لب چو شکر

جان بداد اندر آن غم و حسرت

باد بر جام خصم او لعنت

آن مرا اشراف را چو زینت و زین

زهر جان مر ترا که داد بگوی

گفت غمز از حسن بود نه نکو