زر و گوهر که نیست جای وقوف

آن که بودش که یافت این فرصت

که برو باد تا ابد لعنت

که پذیرفت ازو درم به الوف

لولو هند و عقد مروارید

که ز میراثهای هند رسید

کین نکو عقد مرا ترا دادم