بتی از قول خویش املا کرد

منتظر بود تا سرش برسید

پیش بنهاد و شادمانی کرد

تکیه بر دنیی و امانی کرد

کین دیرینه جسن و انها کرد

دست شومش بر آن لب و دندان

زد قضیب از نشاط و لب خندان