زان سان که اول آمدی ای یفعل الله ما یشا

پیش آر نوشانوش را از بیخ برکن هوش را

آن عیش بی روپوش را از بند هستی برگشا

در مجلس ما سرخوش آ برقع ز چهره برگشا

دیوانگان جسته بین از بند هستی رسته بین

در بی دلی دل بسته بین کاین دل بود دام بلا

زوتر بیا هین دیر شد دل زین ولایت سیر شد