چون ترا چشمهای بینا نیست

به فضیحت سزای خود بینی

گر ز من نیستی تو پند پذیر

تو و دیو تو می زن و می گیر

این غرامت بر اهل دنیا نیست

همه از آب این دو روزه نهاد

تازه و تر چو روده پر باد