نه بنالید زار عقل عقیل

داد چون خواست از علی داروش

آهنی تافته سوی پهلوش

زور او چون نداشت گاه مقیل

تا بدانی براستی نه به روی

که دل از پشت چشم بیند روی

زانکه اندر نگارخانه جان