علم کز بهر دین و داد بود

همچو بلبل نوا زند بر برگ

دانشومند دل تهی علفی

از پی نفس حرف شد صحفی

آتش و آب و خاک و باد بود

علم جویی که در تباهی بود

روی او چون در آب ماهی بود