علم جویی که در تباهی بود

از پی نفس حرف شد صحفی

علم کز بهر دین و داد بود

آتش و آب و خاک و باد بود

روی او چون در آب ماهی بود

علم کز بهر باغ و راغ بود

همچو مر دزد را چراغ بود