پر بود لیک اوج پر نبود

جان که دور از یگانگی باشد

دان که چون مرغ خانگی باشد

کش سوی علو خود سفر نبود

همتش آن بود که دانه خورد

قوتش آنکه گرد خانه پرد

بنده عشق باش تا برهی