حق پژوهان که راه دل سپرند

عقل باشد در آن جهان غماز

تا تو به مانده ای و عقل توباز

تو چو کبکی و عشق همچون باز

عقل را لاشه دبر شمرند

محدث از خلقت قدم که بود

روز کور از سپیده دم که بود