که اجل جان زندگان را برد

نه تو کس را نه کس ترا یابد

چون بترسی همی ز مردن خویش

عاشقی باش تا نمیری بیش

هرکه از عشق زنده گشت نمرد

آتش بار و برگ باشد عشق

ملک الموت مرگ باشد عشق