خویشتن را در آن میانه بدید

وز وقاحت سباحه کرده به دست

چون براین حال مدتی بگذشت

آتش عشق اندکی کم گشت

گرد چون و چرا همی گردید

بود خالی برآن رخان چو ماه

مرد در خال زن چو کرد نگاه