عشق مردان بود به راه نیاز

طفل راهی تو شو ز خود خاموش

دست چپ را ز دست راست بدان

تا ز تقلید نشمری ایمان

عشق تو هست سوی نان و پیاز

در ره بی نیازی ای درویش

رو تو بیگانه وار از پی خویش