که غم جان و جامه کم دانند

نفس حسی به خوردن ارزانیست

غذی جان ز خوان بی نانیست

غافلان فربه از بطر زانند

هر دلی را که غم بود مسکون

نه دلست آنکه هست خانه خون

مرد نبود که گرد خود پوید