مرد راه نجات خود جوید

هر دلی را که غم بود مسکون

نه دلست آنکه هست خانه خون

مرد نبود که گرد خود پوید

تا کی از کنج خانه بیرون آی

از چنین خانه ای سوی صحرا

من غلام گزیده مردانم