گفتئی جان همی کند بواللیل

چون ز سرمای صبح زنگی زشت

دم دمید اندر آتش و انگشت

صبحدم دم برون همی زد خیل

تا برون کرد همچو زرین درق

شاه گردون سر از دریچه شرق

همچو من زرد روی شد عالم