این چه جای چو تو جهان بین است

تو ز من این حدیث به دانی

این بود خلق و فعل پیران را

که امیران کنند اسیران را

گفت خود جایم از جهان این است

که عمارت سرای رنج بود

در خرابی مقام گنج بود