خوی چو آب جو نگر جمله طراوت و صفا

در دو جهان لطیف و خوش همچو امیر ما کجا

ابروی او گره نشد گر چه که دید صد خطا

چشم گشا و رو نگر جرم بیار و خو نگر

من ز سلام گرم او آب شدم ز شرم او

وز سخنان نرم او آب شوند سنگ ها

زهر به پیش او ببر تا کندش به از شکر