که طعام و شره بود هم دست

جان ز دیدار دوست پروردن

هست چون شهد و گلشکر خوردن

معده از علم زان نگردد پست

گفتمش با تو روزگار خوش است

با تو خواهم که با تو کار خوش است

بی چنو پیر در جوانی خویش