گفتمش با تو روزگار خوش است

هست چون شهد و گلشکر خوردن

معده از علم زان نگردد پست

که طعام و شره بود هم دست

با تو خواهم که با تو کار خوش است

بی چنو پیر در جوانی خویش

که خورد بر ز زندگانی خویش