من که با تو دمی بگفتم غم

سایه بیرون گریخت از خانه

پیر را گفتم از سر تحقیق

ای ترا ملک دین جدیر و حقیق

به همه عمر ندهم آن یک دم

عمر بی دوستان نه عمر بود

عمر بی یار عمر غمر بود