آن بت ماه روی سیم اندام

دل بریان چو پسته در دهنت

هرکه در دست این چنین دل ماند

تا ابد پای او فرو گل ماند

چون زرت کرد خوش رو و خوش نام

چون برافشاند زلف مشکین را

بچه دارد چنان دل و دین را