شادی افزای و مجلس افروزست

دیو همچون ملک شد از رویش

روز شب گشته زان سیه مویش

روی و مویش به از شب و روزست

مرد از بوی او حیات برد

ماه از حسن او برات برد

چشم صورت ز رفتنش جان بین