چشم او چشم را تماشاگه

شمع رخ چون ز شرم بفروزد

آهوان را کرشمه آموزد

جعد او عقل و روح را خرگه

هرکجا زلف او مصاف زند

زشت باشد که نافه لاف زند

از زمین بوی مشک برخیزد