بلبل با درخت گل گوید چیست در دلت

بر قد مرد می برد درزی عشق او قبا

مست شوند چشم ها از سکرات چشم او

رقص کنان درخت ها پیش لطافت صبا

این دم در میان بنه نیست کسی تویی و ما

گوید تا تو با تویی هیچ مدار این طمع

جهد نمای تا بری رخت توی از این سرا