شرب او شر دهد خورش خواری

کی بود جز به چشم ابله وش

آنکه او جان و دین ستاند خوش

سیم او سم دهد زرش زاری

تا کی از لاف و از ستیزه تو

که مه تو مه حدیث ریزه تو